اول : ســـــلام

عرضم به محضر گرمتان كه دلايل غيبت كبرای ما بسی بسيار است كه به مرور عرض خواهيم كرد.

اما به تمامی آن چند ميليون خوانندهء اين وبلاق اين مژده را ميدهيم كه هرچه بود تمام شد و از اين پس

هفته ای يك يا دو بار چوزموری آپ خواهد شد و سرحالتر از سابق ميچوزد...

دوم : سپاس از دوستان باوفا

مگر ميشود آدميزاد ، محبت بی ريا را فراموش كند ؟

جواب : البته كه ميشود. نه تنها محبت را فراموش ميكند بلكه اگر در شرايط خاصی قرار گيرد چنان پدری

از تو درمی آورد كه هاج و واج بمانی مثل... ( فعلا مثالی به ذهنم نمیرسد )

ولی... از آنجایی که ما ، ماييم و انسان كاملی هستيم و درواقع همان سوپرمن دلخواه جناب نيچه ايم

محال است كه لطف دوستان باوفا و پُرصفايمان را فراموش كنيم.از اين قرار :

در سالگرد تولد اين وبلاق ناقابل ، دوست خوبم نازنين ، در بلاق پشه اش ، مطلبی نگاشت به همين

مناسبت ميمون.

سهيلا و شوكا و چند تن ديگر از دوستان آنقدر لطفشان را شامل حالمان كردند كه راستش ديگر داشتم

زياده از حد شرمنده ميشدم و نميشد كه ننويسم.

فرشته خانوم هم در كارگاه رنگ و خيالش ما را مستقيما خطاب قرار داد و محبت بارانمان كرد.

و....

فقط ميتوانم بگويم : از ته دل سپاسگزارم و .... همين فعلا.

سوم : اما...

اما جالب است كه بدانيد دوستانی هم بودند كه ما را نمرده ، زنده به گور كردند !

يعنی به مجرد اينكه تابلوی ( تعطيل ) ما را ديدند ، فی الفور لينكمان را حذف فرمودند !

عجيب است... اين رسم جوانمردی را از كه آموخته اند ؟

بگذريم...

چهارم : فعلا

اين پست كوچك ، فقط به جهت اعلام موجوديت نوشته شد. ظرف دو ـ سه روز آينده با يك كوله بار وراجی

خدمتتان خواهم رسيد.

گفتيم عجالتا عرض سلامی كنيم و برويم تا قلممان را گرم كنيم و برگرديم سر كارمان.

به زودی...